MS blog van Tessa februari 2016 "Mag ik alsjeblieft ‘gewoon’ doen wat ik wil?"

Mag ik alsjeblief 'gewoon' doen wat ik wil?!

Misschien is het ‘de kat op het spek binden’. De goden verzoeken. Of overspeel ik mijn hand. Maar ik wil zo graag... Ik wil het zo graag kunnen, of ‘proberen’ op z’n minst. Kracht en conditie opbouwen, zweten, afzien. Sporten, ondanks mijn wankele energie. Bouwen op mijn onzekere benen. Vertrouwen op mijn ongezonde lijf. Laat mij nou toch ‘gewoon’ hardlopen!

MS laat je alles overdenken, plannen en vooruitzien. Spontaniteit en onbezonnenheid worden stelselmatig uit je levensstijl verbannen. Maar soms kruipt het bloed waar het niet gaan kan… Wil je ‘iets’, ‘gewoon’ omdat het fijn lijkt. Al is het wellicht verstandiger, veiliger het niet te willen. En toch ga ik het proberen.


Ik ben opnieuw begonnen met hardlopen, ‘gewoon’ omdat het me heerlijk lijkt.

Ik schrijf ‘opnieuw’ want ik probeerde het al eerder. Zo’n drie jaar geleden, toen mijn conditie op zijn sterkst was. Mijn benen krachtig en mijn gewicht acht kilo minder. Op mijn versleten, ouwe aerobic schoenen waar de ‘air’ al sinds mijn studententijd uit gesprongen is. En een geleende I-pod in de hand met daarop de gedownloade hardlooplessen van een bekende Vlaamse loopster. Ik ben verwend door de heerlijke duurprestatie van het fietsen. Na een lesje van 24 minuten afwisselend hardlopen en wandelen ben ik nog niet verzadigd. In plaats van één les, plak ik er nog een achter aan. In plaats van ‘n rustdag trek ik te gauw mijn versleten air-loze schoenen weer aan.


En zo doe ik alles fout. Hardlopen is opbouwen, doseren en vooral rusten weet ik inmiddels. Na acht trainingen komt de man met de MS-hamer. In plaats van kracht en conditie is het MS, die mijn lijf regeert. Maanden rust zijn nodig om te herstellen van deze paar weken plezier. De fysiotherapeut brengt gelukkig balans in mijn geschrokken lijf. Onder zijn helende handen beloof ik het niet meer te doen: “Ik hou het bij fietsen!” Op goeie dagen harder en verder, op mindere dagen rustig met beperkte afstand. En als ik wankel, kan ik nog altijd op mijn vertrouwde driewiel ligfiets. Fietsen is heerlijk, minder belastend en het kan altijd.

Maar, het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Het moment is op zijn minst opmerkelijk. ik weet dondersgoed dat ik nèt ben opgeknapt. Terwijl iedereen om mij heen, inclusief ikzelf, nog bijkom van de onzekerheid óf ik wel weer op zou knappen, dient mijn oude droom zich aan: Wat zou het heerlijk zijn te kunnen hardlopen. Benen die krachtig stappen. Longen die zich gemakkelijk vol verse lucht zuigen. Conditie die opbouwt.

Een lijf dat me draagt.

Na de lange dip zijn mijn spieren verslapt en is mijn energie breekbaar.

Is het juist nú dat ik wil zweten? Mijn lijf wil pushen? Moe wil raken van inspanning in plaats van uitgeput zijn van niets? Wil ik juist nú mijn benen en lijf testen? Rennen nu het weer kan? Rennen nu het nóg kan?...

Volgens mijn vriend de Triatlon-man kan iedereen hardlopen.

Hij Whatsappt hoopgevende teksten: “Lopen is te gek!” en “Ik weet ZOOO zeker dat je het kunt. Als je maar voorzichtig doet.

”Dat ga ik doen! Als ik het ’n serieuze kans wil geven zal ik me houden aan een rustig trainingsschema. En ik zal mijn zuinig gespaarde geld investeren in iets waarvan ik niet weet of het me iets oplevert. Ik ga naar de sport-schoenenwinkel!

In de ‘Wereld van Renners’ vertel ik mijn verhaal aan een vriendelijke verkoper.

“Ik wil graag proberen hard te lopen maar ik heb MS.

” In plaats van ‘n enthousiaste reactie krijg ik ’n zorgelijke blik. ‘Of het geen kwaad kan’, vraagt hij zich af.

“Uh, nou, uh ja, ik herstel net van een prednisonkuur maar ik wil het zo graag proberen”, stotter ik. Een avond per week is er in dezelfde winkel ’n fysiotherapeut aanwezig. Het lijkt de verkoper verstandig om dan terug te komen.

Veel te snel sta ik teleurgesteld weer buiten naast mijn fiets.

Met ‘n afspraak bij de sportfysiotherapeut, maar zonder schoenen.

Twee weken later ben ik weer in de winkel, nu in het naastgelegen kamertje van de fysiotherapeut. Ik zit op de behandelbank terwijl mijn benen rusten op een stoel.

“Ik moet ze altijd omhoog leggen, anders gaan ze nog meer tintelen”, leg ik hem uit. Naast mij zit vriend de Triatlon-man, hij heeft verstand van zaken. En zal mij coachen in dit avontuur. De knappe, rustige fysiotherapeut is ingelicht over mijn medische geschiedenis en heeft zich ingelezen in MS. Hij vraagt waarvoor ik kom.

“Nou, ik wil gewoon weten op welke schoenen ik het beste loop.”

 “Daarvoor moet je niet bij mij zijn”, antwoord hij vriendelijk maar kortaf. Ik weet heus dat hij een andere vraag wil horen. Iets waarin ik om zijn mening vraag. Maar die vraag wil ik helemaal niet stellen.

Ik wil niet dat anderen voor mij beslissen of wat ik wil doen wél of níet verstandig is.

Ik wil niet dat anderen mij waarschuwen voor de risico’s van mijn eigen lijf.

Ik wil niet mijn dromen hoeven te verantwoorden.Ik wil gewoon leren hardlopen. Ik wil zelf beslissen over mijn gekke lijf!

En dan, zomaar,… rollen onmachtige tranen over mijn wangen.De fysio is verbaasd, evenals de Triatlon-man, en ikzelf eigenlijk ook. “Laat mij nou gewoon lopen”, schreeuwt mijn binnenste. De knappe fysio vraagt wat mijn neuroloog van dit plan vindt. Die heb ik het natuurlijk niet gevraagd. Dan vraagt hij wat mijn eigen fysiotherapeut ervan denkt, weer moet ik het antwoord schuldig blijven. Maar hij raadt het uiteindelijk niet af, godzijdank!


Hij stuurt me wel door naar ’n sport-podoloog om blessurevrij te leren lopen. En eindelijk, eindelijk mag ik dan in de ‘Wereld van Renners’ heuse ren-schoenen passen! Ik loop stukjes op een renbaan. Bestudeer filmpjes van mijn passen. Na eindeloos proberen en passen hebben we de juiste schoenen gevonden voor mijn loopdroom. Gespannen reken ik een investering af voor een onzeker avontuur.


Thuis op de bank ben ik uitgeput van emotie en die kleine stukjes lopen. En ik wil ooit 5 kilometer kunnen rennen? Misschien krijgen ze gelijk; blijkt het een onverstandig plan. Maar dan heb ik het in ieder geval geprobeerd!

3 April ben ik bij Rokjesdagloop. Een gezellig, sportief evenement voor dames die wél 5 of 10 kilometer kunnen hardlopen. Voor vrouwen die 5, 10 of 15 kilometer kunnen wandelen of rollen is er Walk4MS. Tijdens dit evenement wordt er geld ingezameld voor onderzoek naar MS. Inschrijven kan nog. Ik zal dan niet wandelen, laat staan hardlopen. Maar ik zal met verve al die dames aanmoedigen, al die dames met wie ik dezelfde passie deel.

Want wat is het heerlijk als je jezelf kunt pushen.

Moe wordt van inspanning in plaats van moe zijn van niets.

Kracht en conditie kan opbouwen, zweten en afzien.

Bouwen en vertrouwen op je (on)gezonde lijf!'

Gewoon’ doen wat ik wil?... Mag ik alsjeblieft?

Bron: Publicatiedatum: 2 maart 2016