Wagenpark
Mijn wagenpark heeft sinds kort een uitbreiding. Ik ben eindelijk aan de scootmobiel. Dus nu heb ik een rolstoel, een brommobiel en een scootmobiel. Mijn nieuwe, tweedehands, scootmobiel is donkergroen en heeft een enorme stoel erop.
De stoel is ergonomisch verantwoord en dat is er ook aan af te zien. De wielen zijn prachtig hulpmiddelen-grijs en voorop zit een gestandaardiseerd scootmobielen-boodschappenmandje. Maar, ze gaat vooruit en achteruit (met truckerspiep). Ze heeft knipperlichten, een toeter en een noodstopknop. En sinds ze er is doe ik weer alleen boodschappen, hebben Daan en ik samen gefietst en kan ik bij het winkelen naast mijn moeder rijden i.p.v. dat zij de rolstoel duwt. Dat praat toch een stuk gemakkelijker.
Bovendien gaat het alleen nog maar leuker worden want mijn scootmobiel is in haar transformatiefase. Ja, we zijn haar aan het opleuken. En wat heb je daarvoor nodig: Een handige, technische man, spuitbussen met autolak, een andere stoel en geduld. De afgelopen week ben ik erachter gekomen dat het uit elkaar halen van een scootmobiel, haar spuiten en weer in elkaar zetten geen weekendklusje is. Maar het -voorlopige- resultaat mag er wezen. Ze heeft nog steeds een enorme stoel, maar nu is ze crèmewit.
Ik heb overigens wel al een vervanger gevonden voor de stoel. De nieuwe stoel is helemaal niet ergonomisch en dat is er ook vanaf te zien. Een mooi klein crèmewit bootstoeltje zal de plaatsvervanger worden van de grote logge stoel. Het zal afzien worden. Maar ja…Wie mooi wil zijn moet pijn lijden. En terwijl ik dus heel erg blij ben met mijn nieuw verworven mobiliteit, ben ik er ook weer achter gekomen dat er grenzen zitten aan die mobiliteit.
Over twee dingen heb ik me heel erg verbaasd. Ten eerste is het zo dat er bepaalde grote winkelketens zijn die niet toegankelijk zijn voor scootmobielen. Ik zal geen namen noemen maar een bepaalde drogist die steeds verrassend en altijd voordelig is, is een soort scootmobielenval. Je kan er namelijk wel in, maar naarmate je verder de winkel inkomt en wat bochtjes gemaakt hebt, kan je er niet meer uit. In ieder geval niet zonder stapels ijsmachines om te rijden. Gek, toch?
Ten tweede was ik in de veronderstelling dat ik door de scootmobiel weer beter met het openbaar vervoer zou kunnen reizen. Weliswaar met die vervelende brug die je 3 uur van te voren moet bestellen, maar toch. Ik heb nog nooit van die assistentie gebruik gemaakt omdat ik kan opstaan uit mijn rolstoel en hem dus zelf de trein in kan tillen. De scootmobiel is een heel ander verhaal.
Dus heb ik gebeld met de assistentie-hulplijn van de NS om uit te zoeken hoe je dat allemaal aanvraagt. Ik wilde graag van station Kampen, waar ik woon, naar mijn ouders bij station Dieren. Dat is niet mogelijk. Zowel station Kampen als station Dieren hebben geen assistentie mogelijkheden (lees: geen plank). Dit soort dingen verbazen me. Nog steeds.
Schrijf u in voor de nieuwsbrief om automatisch updates van Reni's blog in uw mailbox te krijgen.
Reacties
Goed verhaal! Ik ben nu eigenlijk wel enorm benieuwd naar je gepimpte versie van je scoot! Kan je die hier niet bij zetten?
Groeten,
Sander
Toch kan ik stiekem wel lachen om je verhaal, om de manier waarop je het beschrijft!
Voor mij is dat de reden geweest niet te "kiezen" (voor zover je over kiezen kan spreken) voor een scootmobil maar voor een alternatieve oplossing!
Laten we het er op houden dat het mij geholpen heeft dat ik gewerkt heb als begeleider van mensen met een handicap. Zo weet ik een beetje wat er op de markt is en wat je kan/mag aanvragen als hulpmiddel...
Helaas is het geen oplossing voor de treinproblemen...
Veel plezier met het oppimpen van je nieuwe scoot! Dat maakt het gebruik, naast gemakkelijk, ook een beetje leuker! Groetjes van Diana
Plaats een reactie
