Onbegrip
Een groot gedeelte van mijn werk is erop gericht onbegrip bij mensen weg te nemen. Om iedereen uit te leggen dat je ondanks een ziekte of handicap een goede bijdrage aan de maatschappij kan en moet kunnen leveren. Bij mijn lezingen over MS leg ik uit wat MS is, laat ik zien wat mijn klachten zijn en wat voor rare dingen mijn lichaam wel en niet doet. Dat ik bijvoorbeeld in een rolstoel zit, maar wel kleine stukjes kan lopen.
Over het algemeen heb ik de indruk dat mijn uitleg goed overkomt en dat mijn toehoorders iets beter begrijpen wat MS met je doet. Ik heb alleen één iemand die er nog altijd niets van begrijpt. En dat ben ik zelf. In grote lijnen weet ik wel wat mijn lichaam wel en niet kan, maar zo af en toe loop ik ontzettend tegen de lamp. Meestal gebeurt dit bij fysieke inspanning. Ik heb namelijk één zwakte. Ik hou ontzettend veel van dansen. Nou was ik al niet een heel verdienstelijke danseres, sinds ik problemen heb met lopen is het ritmegevoel en de sierlijkheid compleet verdwenen. Maar dat weerhoud me er niet van het toch zo af en toe te proberen.
Sinds een aantal maanden heb ik een WII spelcomputer en nu ook een dansspelletje. Als ik sta mee te dansen met de musical Chicago vraag ik me af hoe het komt dat dat lukt. Terwijl ik buitenshuis niet kan lopen sta ik hier in mijn huiskamer te dansen met een spelcomputer. Tijd voor de proef op de som. Ik wandel nu met de hond. Kleine stukjes, uitrusten op het bankje en op een muurtje en weer naar huis. Ondertussen ben ik erachter dat als ik doe alsof ik aan het balletten ben het aardig gaat. Hoe het eruit ziet is natuurlijk een ander verhaal, maar ik hou mezelf voor dat het zorgt voor wat welkome afwisseling op al die normaal lopende mensen.
Nu deze test was gelukt werd het tijd voor een wat moeilijkere opgave. Paaldansen op het vrijgezellenfeestje van mijn zusje. Ik ben er nog steeds niet over uit waarom, maar dat ging. Niet dat ik er mijn beroep van kan maken. Maar ik heb meegedaan en kon daarna nog enigszins normaal naar mijn rolstoel lopen. Raar lichaam. Aangemoedigd door deze zeer veelbelovende resultaten heb ik afgelopen week meegedaan aan een les Pilates. Erop vertrouwend dat mijn lichaam wel zou aangeven wanneer het moe zou worden was ik heel actief aan het meedoen met “de schaar”, “de kaars” en nog veel meer ingewikkelde oefeningen op de mat.
Toen ik op mijn buik lag, om weer te beginnen aan een reeks oefeningen, hadden mijn benen het opeens helemaal gehad. Ze deden niets meer. De rest van de les heb ik op mijn buik gekeken hoe de rest van de groep zich in het zweet werkte. Ik was niet moe, had geen pijn, maar die benen waren van pudding. Na de les heb ik me hangend aan de balletbar terug moeten slepen naar mijn rolstoel. De rest van de avond heb ik geen normale stap kunnen zetten. De volgende dag liep ik weer normaal. Normaal volgens mijn normen. Raar, stom en onbegrijpelijk lichaam.
Aan de andere kant heb ik wel weer wat geleerd. Ik kan best een stukje lopen en dansen. Als ik maar wat vast heb. De lijn van de hond, een balletbar, Daan of een danspaal. Ik kan veel als ik maar ergens op kan leunen. Maar nu heb ik wel weer een ander probleem. Het heersende onbegrip over paaldansen…..
Reacties
Het is een mooi verhaal, sterkt mij dank je wel.
Plaats een reactie
