Het leven laat zich niet plannen
Mijn leven verloopt altijd vrij ordelijk. Ik weet precies (nou ja, ongeveer) hoeveel ik op een dag kan en houd me daar aan. Op deze manier gedraagt mijn MS zich het beste. Kom dus niet bij mij aan met allemaal impulsieve ideeën en verrassingsuitjes. Daar wil ik mij graag even een aantal dagen op voorbereiden en dan daarna een week vrij plannen om weer bij te komen. Oh, hoe fijn zou het zijn als het leven zich ook daadwerkelijk zo laat inplannen……
Toch is het namelijk vaak zo dat het leven je overkomt. Dit jaar had ik de vergaderingen van de MSIF erg goed ingepland. Van tevoren rustig, daarna een aantal dagen vrij. Het zou zo gaan lopen: Op vrijdagochtend vliegen naar Göteborg, daar uitrusten in het hotel. De volgende dag een vergadering van het comité van mensen met MS. De dagen erna vergaderingen bijwonen van het bestuur van de MSIF. Op dinsdag twee sprekers inleiden op de “Living with MS Day”. ’s Avonds een etentje en dan woensdag terugvliegen. Tot na het weekend uitrusten en maandag weer aan de slag. Mooi geregeld toch?
Van tevoren liep het echter al mis. Ondanks dat ik rustige dagen had ingepland, kwamen er een aantal afspraken tussen en had ik geen tijd om mijn vergadering en speech netjes voor te bereiden. Dat moest dus op de eerste dag in Göteborg gebeuren. Nadat ik mijn vergadering netjes tot in de puntjes had voorbereid kreeg ik te horen dat een aantal dingen anders moesten. Dus in plaats van mijn siësta ging ik op dag twee tussen de middag aan de slag met aanpassingen op mijn vergadering. De vergadering verliep vervolgens goed. Ook de dag erna verliep vrij normaal. Tot ’s avonds…want toen ontmoette ik twee piloten in de hotel lobby.
Twee hele leuke piloten, die al een maand aan het rondvliegen waren met een erg goed doel: aandacht vragen voor MS. In een klein vliegtuigje waren ze vanuit New York vertrokken en waren ondertussen al in Turkije, Roemenie, Italië en zo’n tien andere landen geweest. Overal waar ze landen proberen ze media-aandacht te krijgen en vliegen ze met MS- patiënten. De volgende stop zou Nederland zijn.
Tot mijn spijt (niet helemaal, want ik heb vliegangst) was de planning om op woensdag vanuit Lelystad met MS- patiënten te vliegen. Ik zou dan nog met de terugreis vanuit Göteborg bezig zijn. De zeer impulsieve, inventieve en flexibele piloten wisten daar wel een oplossing voor. Ik kon gewoon met hun meevliegen op dinsdag en dan kon ik woensdag ook vliegen op Lelystad.
Mijn zucht naar avontuur bleek groter te zijn dan mijn vliegangst, en dus zat ik dinsdagmiddag, in plaats van bij een etentje, in een zespersoonsvliegtuigje op weg van Göteborg naar Nederland. De grappenmakers hebben me ook nog tot copiloot gebombardeerd en dus was de stress compleet. De volgende dag hebben we op Lelystad met allemaal MS- patiënten gevlogen en dat was super!
Donderdag heb ik de hele dag geslapen. Vrijdag wilde ik het liefst ook slapen, maar had ik toch op de een of de andere manier een afspraak gemaakt. En zo heb ik dus onverwacht activiteiten van één maand in één week gestoken. Ik voel me nu dus ook ziek, zwak en misselijk en eigenlijk ook heel erg gelukkig. Sommige dingen vallen gewoon niet te plannen. Onverwachte, impulsieve dingen zijn stiekem ook het leukst. En vaak zijn ze het ziek zijn waard.
Toch is het namelijk vaak zo dat het leven je overkomt. Dit jaar had ik de vergaderingen van de MSIF erg goed ingepland. Van tevoren rustig, daarna een aantal dagen vrij. Het zou zo gaan lopen: Op vrijdagochtend vliegen naar Göteborg, daar uitrusten in het hotel. De volgende dag een vergadering van het comité van mensen met MS. De dagen erna vergaderingen bijwonen van het bestuur van de MSIF. Op dinsdag twee sprekers inleiden op de “Living with MS Day”. ’s Avonds een etentje en dan woensdag terugvliegen. Tot na het weekend uitrusten en maandag weer aan de slag. Mooi geregeld toch?
Van tevoren liep het echter al mis. Ondanks dat ik rustige dagen had ingepland, kwamen er een aantal afspraken tussen en had ik geen tijd om mijn vergadering en speech netjes voor te bereiden. Dat moest dus op de eerste dag in Göteborg gebeuren. Nadat ik mijn vergadering netjes tot in de puntjes had voorbereid kreeg ik te horen dat een aantal dingen anders moesten. Dus in plaats van mijn siësta ging ik op dag twee tussen de middag aan de slag met aanpassingen op mijn vergadering. De vergadering verliep vervolgens goed. Ook de dag erna verliep vrij normaal. Tot ’s avonds…want toen ontmoette ik twee piloten in de hotel lobby.
Twee hele leuke piloten, die al een maand aan het rondvliegen waren met een erg goed doel: aandacht vragen voor MS. In een klein vliegtuigje waren ze vanuit New York vertrokken en waren ondertussen al in Turkije, Roemenie, Italië en zo’n tien andere landen geweest. Overal waar ze landen proberen ze media-aandacht te krijgen en vliegen ze met MS- patiënten. De volgende stop zou Nederland zijn.
Tot mijn spijt (niet helemaal, want ik heb vliegangst) was de planning om op woensdag vanuit Lelystad met MS- patiënten te vliegen. Ik zou dan nog met de terugreis vanuit Göteborg bezig zijn. De zeer impulsieve, inventieve en flexibele piloten wisten daar wel een oplossing voor. Ik kon gewoon met hun meevliegen op dinsdag en dan kon ik woensdag ook vliegen op Lelystad.
Mijn zucht naar avontuur bleek groter te zijn dan mijn vliegangst, en dus zat ik dinsdagmiddag, in plaats van bij een etentje, in een zespersoonsvliegtuigje op weg van Göteborg naar Nederland. De grappenmakers hebben me ook nog tot copiloot gebombardeerd en dus was de stress compleet. De volgende dag hebben we op Lelystad met allemaal MS- patiënten gevlogen en dat was super!
Donderdag heb ik de hele dag geslapen. Vrijdag wilde ik het liefst ook slapen, maar had ik toch op de een of de andere manier een afspraak gemaakt. En zo heb ik dus onverwacht activiteiten van één maand in één week gestoken. Ik voel me nu dus ook ziek, zwak en misselijk en eigenlijk ook heel erg gelukkig. Sommige dingen vallen gewoon niet te plannen. Onverwachte, impulsieve dingen zijn stiekem ook het leukst. En vaak zijn ze het ziek zijn waard.
Plaats een reactie
