Sneeuwpret
De afgelopen weken heeft het flink gesneeuwd, dat zal niemand ontgaan zijn. De eerste vlokken zijn fantastisch, eindelijk een echt wintergevoel. Hetzelfde gevoel heb ik in de zomer bij de eerste echt zonnige warme dag. Ik hou van de Nederlandse seizoenen. Nou ja, het enige wat ik leuk vind aan de herfst zijn de mooie kleuren. De regen kan me gestolen worden. Regen, rolstoel en paraplu gaan niet goed samen.
Want hoe hou je die paraplu vast als je ook twee handen nodig hebt om te rollen? Eigenlijk is die eerste zonnige dag in de zomer ook alleen maar leuk van onder een grote parasol of vanuit een lekker koel huis. Mijn MS houdt niet van hitte. En na een hele dag sneeuw die blijft liggen blijkt ook een rolstoel en sneeuw niet echt een goede combinatie. Ik heb Daan nog gedwongen mij een rondje door de wijk te duwen, maar de rolstoel loopt volkomen vast in een laagje sneeuw van 5 cm. De wielen snijden zich in de sneeuw en Daan is uitgeput als we weer terug zijn.
De rest van de mooie witte wereld heb ik voor het grootste deel vanuit huis bewonderd. Wel lekker warm. Ik moet toegeven dat de eerste dagen nog niet zo erg waren, maar daarna begon het me echt te benauwen dat ik niet zelfstandig naar buiten kon. Ik hou er wel van om alleen op pad te gaan. Of in ieder geval het idee te hebben dat ik alleen op pad kan. Ik heb er een hekel aan mensen tot last te zijn. Als iedere rolstoelduwer die je zo gek hebt gekregen je door de sneeuw te duwen, totaal gebroken in een stoel zakt als we weer thuis zijn voel ik me snel ietwat bezwaard.
Wat wel leuk is, is dat ik niet de enige ben die last heeft van de sneeuw. Heel Nederland is ontregeld. Treinen rijden niet meer, verkeer op de weg moet heel rustig rijden en wandelaars lopen met een onvaste tred door de sneeuw. Fietsen gaat ook niet meer zo gemakkelijk. Een feest van herkenning! Ik heb ook last van onverwachte uitvalverschijnselen, ik moet ook rustig rijden, ik loop zeer wankel en fietsen gaat ook niet. Met sneeuw zijn we gewoon een stuk gelijker. En blijven we allemaal zoveel mogelijk binnen. Gezellig, hè!
Voor een paar dagen. Daarna wennen we aan de situatie en gaan we zoeken naar oplossingen. Andere verwarmers voor de wissels van de sporen, zout op de weg, winterbanden zodat we veiliger kunnen rijden en moonboots aan voor de wandelingen. En wij, wij zijn een slee gaan lenen bij de buurkinderen. Nu word ik niet meer voortgeduwd, maar voortgetrokken. Mijn voormalige rolstoelduwers zijn ook erg blij met deze ontwikkeling. En ik……ach, vroeger was ik ook al dol op sleeën.
