Dertig
Het is zover. Ik ben dertig. Geen twintiger meer, maar een dertiger. De rotzooi van het housewarming/verjaardagsfeestje is opgeruimd…en ik ben dertig. Op zich voel ik me niet heel anders dan toen ik nog twintiger was. Stiekem voel ik me wel een stuk volwassener. Ik weet ook zeker dat vanaf nu al mijn keuzes een stuk evenwichtiger zullen zijn. Maar ik voel me niet veel ouder. Dit komt misschien ook wel omdat ik me met mijn handicaps altijd zeer verwant heb gevoeld met onze oudere generatie.
Ouderdom komt met gebreken, MS ook. Ik heb me dus al tijden een beetje oud gevoeld. Ik begrijp ouderen ook altijd heel erg goed als ze het over ouderdomskwaaltjes hebben. Alle begrip voor de problemen die je tegenkomt als je slecht ter been bent. Incontinentie is inderdaad heel vervelend. Grote groepen zijn lastig als je niet zo goed hoort en sinds kort begrijp ik ook hoe lastig al die kleine lettertjes zijn.
Ik heb ook mijn housewarming/verjaardagsfeestje heel rustig gehouden en we hebben er geen nachtwerk van gemaakt. Lekker op tijd naar bed. Combinatiefeestjes bevallen mij ook beter. Beter één feestje, dan twee feestjes in de maand. Anders is de rest van de maand uitrusttijd. Aangezien ik één feestje heb gegeven had ik een week uitrusttijd ingepland. Ik benut mijn uitrusttijd altijd zeer goed. Ik doe twee dingen: Slapen en piekeren.
Dat piekeren komt doordat ik zo moe ben, dat het nog veel meer energie kost om niet te piekeren. Mijn –ik ben dertig, wat nu- piekerweek ging over allemaal zeer belangrijke zaken. Ten eerste over mijn werk. Mijn werk is fantastisch leuk, maar welke kant wil ik nou eigenlijk op en –nog belangrijker- hoe? Ten tweede heb ik me wat afgepiekerd over Daan en mij. Hij is fantastisch en houdt van mij. Ik ben fantastisch en hou van hem. Maar is het niet eens tijd om aan gezinsuitbreiding te denken? Of toch nog maar even wachten. Ten derde heb ik zitten dubben over mijn hondje. Mijn Jack Russel is heel erg vrolijk en lief. Maar het alleen uitlaten is niet echt een rolstoelvriendelijke gebeurtenis. Nu Daan de hele dag werkt, moet ik hem toch een keer per dag uitlaten. Hoe los ik dat nou weer op? Kortom: Het was me het weekje wel.
Zou dit nou het beruchte dertigers dilemma zijn? Alles voor elkaar hebben en toch piekeren? Nu mijn piekerweekje voorbij is lukt het me wel om met een verantwoordelijke blik erop terug te kijken. Ik ben tenslotte dertig. En me te realiseren dat ik nu dus in staat ben om zeer evenwichtige keuzes te maken. Dus: Mijn werk gaat goed, niets veranderen. Daan en ik gaan goed, niets veranderen. Mijn hond is een Jack Russel, valt niet te veranderen. Zo. Op naar de veertig.
