Ziek en gelukkig!
Terwijl ik naar Sam zit te kijken in DWDD zie ik wat mensen die ziek zijn al lang weten. Je kunt en ziek en gelukkig zijn. Sam is die jongen met een spierziekte waar Ria Bremer een documentaire over heeft gemaakt. Hij is verlamd en kan niet meer (of zeer slecht) zien en horen. Er is voor hem een speciaal alfabet waardoor hij via tekens op zijn wang kan communiceren. Hij heeft dromen, bereikt dingen en hij is gelukkig. Wat ik ook zie is dat de mensen, die geen ervaring hebben met een lichaam wat niet kan wat het zou moeten kunnen, bijna niet kunnen geloven dat hij daadwerkelijk gelukkig is.
Ik geloof hem meteen. Mijn lichaam kan een stuk meer dan het lichaam van Sam, maar dat van mij doet het ook niet altijd naar behoren. Toch ben ik vrij vaak heel erg gelukkig. Ik zou mijn leven ook een 9 geven. Meestal dan, hè…..Ik heb ook baaldagen en dan kom ik echt niet hoger dan een 5.
Wat ik lastig vind is dat ik vaak ervaar dat mensen dat niet geloven. Ik heb er wel begrip voor. Onze hele maatschappij is doorspekt met verwijzingen dat gezondheid het grootste goed is. Bij het etentje: “Proosten op je gezondheid”. Bij de zwangerschap: ”Het maakt me niet uit of het een jongetje of meisje wordt, als het maar gezond is!” En de opa’s en oma’s: “ik ben blij dat ik op mijn leeftijd nog zo’n goede gezondheid heb” etc.
Vanuit mijn oogpunt is dat onzinnig. Ik ben mijn gezondheid al een tijdje kwijt en zo ontzettend erg mis ik hem niet. Begrijp me niet verkeerd, ziek zijn is niet leuk en ik zou graag beter zijn. Maar het is nou ook weer niet zo dat mijn ziekte mijn kans op een gelukkig leven heeft verprutst. Geluk zit hem in andere dingen. In hoe je tegen het leven aankijkt.
Onlangs is Hans Dijkstal overleden. Ik quote even een stukje uit het artikel dat deze maandag over hem verscheen in de Volkskrant: Dijkstal in 1996 over de ministerraad:’Het is natuurlijk vaak spannend. Dan is het goed als iemand van tijd tot tijd een grap maakt. Dan is het even lachen geblazen en gaan we vervolgens weer een serieus onderwerp behandelen.’
De oorsprong van zijn lichtvoetigheid ligt in tragische gebeurtenissen. Dijkstal verloor twee van zijn kinderen. ‘Misschien dat ik nog vrolijker ben gaan doen dan ik van nature al was, omdat ik weet wat het is om gewond te zijn. Omdat wij onze portie gehad hebben. Veerkracht is belangrijk. Humor relativeert. Het risico is groot dat het leed je eronder krijgt. De kunst is dat niet te laten gebeuren.’
Ik ben het met Hans Dijkstal eens.
Reacties
Ik ben tot op zekere hoogte gelukkig ondanks mn MS maar ik denk dat ik zonder MS toch gelukkiger zou zijn. Helaas zal ik dat nooit w eten...
